Polska jest krajem dobrze rozwiniętym?

Z indeksem rozwoju społecznego (HDI) na poziomie 0,876, Polska zalicza się do wysoko rozwiniętych gospodarek z definicji ONZ. Od 1995 roku Polska stała się również najszybciej rozwijającą się dużą gospodarką na świecie wśród krajów o podobnym poziomie rozwoju, pokonując nawet azjatyckie tygrysy, takie jak Korea Południowa, Singapur i Tajwan. Drugim elementem sukcesu Polski był silny konsensus społeczny, że kraj ten powinien stać się jak Europa Zachodnia i spełnić wszystkie warunki, aby jak najszybciej przystąpić do Unii Europejskiej. Polska jest jednak wiodącym unijnym producentem ziemniaków i żyta i jest jednym z największych na świecie producentów buraków cukrowych i pszenżyta.

Najważniejszym importem Polski są dobra inwestycyjne potrzebne do przebudowy przemysłowej i nakładów produkcyjnych. Większość atrakcji turystycznych w Polsce związana jest ze środowiskiem naturalnym, zabytkami i wydarzeniami kulturalnymi. Ponad połowa wszystkich gospodarstw domowych w Polsce produkuje wyłącznie na własne potrzeby przy niewielkiej, jeśli w ogóle, sprzedaży komercyjnej. Definicja „kraju rozwiniętego różni się między organizacjami i dla niektórych Polska osiągnęła taki poziom wcześniej niż dla FTSE Russell.

W przeciwieństwie do większości innych szybko rozwijających się gospodarek, Polska osiągnęła niezwykłe dogonienie Zachodu, będąc jednocześnie mocno demokratycznym, z 17 różne rządy od początku transformacji. Polska, mierzona wskaźnikiem parytetu siły nabywczej, jest szóstą gospodarką w Unii Europejskiej i ósmą w Europie, nieco wyprzedzającą Holandię. Podobnie jak ogólny rozwój kraju dojrzewanie GPW nie było wydarzeniem jednorazowym, ale procesem, który rozpoczął się w 1991 roku, kiedy powstała giełda w Warszawie. Ale jeśli dobra polityka gospodarcza przyniosła dobre wyniki gospodarcze, to co napędzało dobrą politykę gospodarczą? Zagłębiając się w podstawowe źródła sukcesu Polski i oceniając znaczenie instytucji, kultury, idei i liderów, można zidentyfikować pięć kluczowych czynników, które doprowadziły do odrodzenia gospodarczego Polski.

Gdyby polityka Konsensusu Warszawskiego była realizowana, Polska powinna być w stanie rosnąć o ponad 3 procent rocznie i dogonić Zachód w życiu następnego pokolenia. Przez ponad tysiąc lat swojej historii Polska (i reszta Europy Środkowo-Wschodniej) była odwiecznym nieudacznikiem gospodarczym, utknęła na odległych peryferiach europejskiej gospodarki. Ostatnie dwa powody sukcesu Polski to otwartość Europy Zachodniej na Europę Wschodnią oraz pojawienie się rodzącej się klasy średniej i nowej elity biznesu, która pomogła wspierać demokratyczny system i otwarte rynki. Ten bezprecedensowy sukces nastąpił pomimo braku zasobów naturalnych w Polsce, i pomimo tego, że kraj utrzymuje niski dług publiczny i prywatny oraz zapewnienie, że wzrost podniósł wszystkie łodzie.

Jest za wcześnie, by porównać Polskę do np. Niemiec, ale rozważmy Hiszpanię — w 1989 roku PKB na mieszkańca w Polsce wynosił zaledwie 48% PKB na mieszkańca w Hiszpanii, co oznacza, że mniej więcej poziom życia w Hiszpanii był dwukrotnie wyższy niż w Polsce.